پیام سرمنشی ملل متحد به مناسبت روز جهانی زنان

<?xml:namespace prefix = o ns = "urn:schemas-microsoft-com:office:office" />

 

امسال، که مصادف است با بازبینی خط مشی کنفرانس پکن، مرحله مهمی از نهضت تساوی جنسیت (زن و مرد) و پیشرفت زنان به حساب میاید. در سال 1995 زنان در پکن گردهم آمده و به نمایندگی از بشریت قدم بزرگی را به جلو گذاشتند. در نتیجه، جهان برای اولین بار به طور روشن فهمید که تساوی جنسیت برای انکشاف  هر ملت و تحکیم صلح نقش مهمی دارد. ده سال بعد از آن روز، اکنون زنان نه تنها از حقوق خود بیش از پیش آگاه اند بلکه توانایی شان جهت اعمال آن حقوق نیز افزایش یافته است.

در طی این دهه، ما شاهد پیشرفتهای ملموس در بسیاری عرصه ها بوده ایم. طول عمر و میزان مرگ و میر بهبود یافته، تعداد دختران در مکاتب افزایش یافته و زنان بیشتری دارایی درآمدی می باشند که قبلاً از آن بی بهره بودند. در عین حال، چالش های تازه ای نیز بروز کرده است. قاچاق و ترافیک زنان و اطفال، که یک عمل نفرت انگیز می باشد، پدیده عام شده است، زنان در درگیری های مسلحانه مورد هدف قرار می گیرند و شیوع بیماری ایچ آی وی (ایدز) بین زنان، بویژه زنان جوان، رشد وحشتناک داشته است.

اما وقتیکه ما به یک دهه گذشته نظر میافگنیم، یک چیز از همه برجسته تر می باشد: اینکه ما آموخته ایم که چالش های پیش روی زنان مشکلاتی نیستند که راه حل نداشته باشند. ما آموخته ایم که چی مفید و چی بی فایده است. اگر ما برآنیم که این میراث تاریخی را، که باعث محرومیت زنان در اکثر جوامع می باشد، تغییر دهیم، بایستی آموخته های خود را در سطح بزرگتر عملی سازیم. ما باید در بسیاری عرصه ها تدابیر مشخص و هدفمند اتخاذ کنیم.

امسال که سران کشورهای جهان خود را جهت اشتراک در گردهمایی سران در ملل متحد در ماه سپتامبر برای بازبینی پیشرفت در تطبیق اعلامیه هزاره، که به عنوان پلانی جهت ایجاد یک دنیای بهتر در قرن 21 در سال 2000 توسط تمام کشور های جهان به تصویب رسید، آماده می کنند فرصت گرانبهای برای اتخاذ این تدابیر می باشد. به عنوان بخش از آن روند، می خواهم به جامعه جهانی تاکید کنم که پیشرفت تساوی جنسیت تنها مسوولیت زنان نبوده، بلکه وظیفه همگی ما می باشد.

از روزی که بنیان گذاران ملل متحد در صفحه اول منشور آن حقوق زن و مرد را مساوی دانستند، شصت سال می گذرد. از آن وقت تاحال، مطالعات بی شمار برای ما به اثبات رسانده است که برای دستیابی به انکشاف و پیشرفت هیچ وسیله مؤثر تر از تقویه زنان نمی باشد. هیچ پالیسی دیگر احتمالاً نخواهد توانست بازدهی اقتصادی را افزایش و مرگ و میر اطفال و مادران را کاهش بخشد. هیچ پالیسی دیگر وضع تغذیه و صحت، به شمول جلوگیری از ایچ آی وی (ایدز)، را مطمئناً بهبود نمی بخشد. برای افزایش فرصت های آموزشی نسل بعد، هیچ پالیسی دیگر تا این اندازه قدرتمند نیست. و بگذارید با جسارت بگویم که برای جلوگیری از درگیری و بازسازی بعد از جنگ، هیچ پالیسی دیگر دارایی اهمیت بیشتر از این نمی باشد.

سود های سرمایه گذاری در بخش زنان هر چی می خواهد باشد، اما مهمترین واقعیت این است که خود زنان حق زندگی آبرومندانه و رهایی از قید نیاز و هراس را دارند. بیایید در این روز جهانی زنان تعهد خود را برای تحقق آن تجدید نماییم.

8 مارچ 2005

/ 4 نظر / 13 بازدید
علی

سلام نوشته های جالبی داری يه جورايی بد نبود .

natanail

وای دلم تنگ شده بود....

very god